Złote Wspomnienia

No to może teraz ja.
Pierwsza moja pielgrzymka odbyła się w 1996 roku. Miałem 13 lat. Chciałem spróbować bo wcześniej chodziła moja siostra. Pamiętam że mama przyjechała do Gostynia. Szukała mnie pełna obaw myśląc pewnie że będę chciał wracać. A ja w towarzystwie koleżanek, poznanych na pielgrzymce, korzystałem z odpoczynku. Później była pielgrzymka 1999 z biało-czerwoną gdyż Złota nie szła. Tę pielgrzymkę też miło wspominam, bo z osobami poznanymi w tamtym czasie kontakt mam do dziś m.in. z Maćkiem Banickim. Kolejne pielgrzymki 2000,01,02,03 to najlepsze czasy naszej grupy. Wędrowało nas ok. 200 osób. Wśród pielgrzymów byli harcerze z Gdańska. 2000 rok to czas Adama Maliszewskiego, który razem z Aleksem tworzyli radio Złoty pielgrzym i na każdym noclegu wymyślali audycję, by podczas wędrówki rozśmieszać nas. Niestety Adam wracając ze spotkania w M-czu zginął w wypadku samochodowym. Te czasy kojarzą mi się z dwiema tubami i wzmacniaczem pośrodku oraz hasłem „kabelek Twój przyjacielek”, kiedy to wręcz zmuszano by trzymać kabel miedzy tubami aby nie leżał na ziemi podczas marszu. W tamtym czasie także rygorystycznie przestrzegano regulaminu. Strój miał być taki by zakrywał ramiona i spodnie do kolana nie krócej, po 22 chodzili porządkowi i pilnowali porządku by nikt nie chodził, a kto się „napatoczył” zabierano plakietkę ( sam nie raz wpadłem :P). Nie było wspólnych kwater, bracia osobno i siostry osobno. Każde auto które jechało było sprawdzane czy aby ktoś „zbędny” nie jechał na gapę .W tamtym czasie poznałem Hódego . W 2003r pielgrzymka też była wyjątkowa ze względu na największą ilość diakonów w naszej grupie. 2004 odbyłem pielgrzymkę rowerową ze Świebodzina przez Bobowicko na Jasną Górę. Przerwa nastąpiła kiedy założyłem rodzinę. Powróciłem w 2009 i tak przez kolejne lata wędruję sobie.
7 sierpień to dzień mniej więcej w połowie wędrówki, w ten dzień mam urodziny. Pamiętam moją 18stke w Tarchałach kiedy to dostałem 18 pasów, a potem piliśmy Picollo. W tym miejscu należy wspomnieć nocleg z 6-7 sierpnia, który jest w Romanowie zawsze u tych samych gospodarzy. W ciągu roku dzwonimy do siebie i wysyłamy kartki na święta. W 2010 roku na pielgrzymce poznałem swoją przyszłą żonę. W 2012 w Romanowie właśnie na polu kukurydzy, która tego roku była już skoszona, oświadczyłem się Katarzynie po apelu, w towarzystwie wszystkich pielgrzymów gr Złotej.
Jak już wspomniały siostry poprzedniczki pielgrzymka cechuje się wyjątkowymi chwilami jak adoracja w Borui Kościelnej czy, dla niektórych już, stałymi kwaterami i gospodarzami. Można pojeść zupy z kuchni wojskowej, na łonie natury leżąc sobie w przydrożnym rowie (jakkolwiek to brzmi). Dla niektórych to wyrwanie się z miasta by zasmakować życia na wsi jak np. wiejskie zapachy, jedzonko czy przewóz traktorem z przyczepą na siano.
Dla mnie osobiście to podładowanie akumulatorów na kolejny rok. Zaniesienie modlitw do jasnogórskiej Pani. Wiem i doświadczam tego że Ona słucha każdego z nas.
Mimo iż „stara gwardia” się wykrusza a następców jest jak na lekarstwo to zachęcam do rekolekcji w drodze. Do zobaczenia na szlaku za ... 600lat ( Złotka wiedzą ).

Pozdrawiam To mówiłem ja ZAZI

                                                                                                                                                         

"Na moją pierwszą pielgrzymkę wybrałam się w 2008 r. Pamiętam jak dziś, że czułam się trochę zagubiona nikogo nie znając. Szybko jednak okazała się, że idą ze mną moi sąsiedzi, a potem poznałam grupę wspaniałych osób, o których śmiało mogę powiedzieć PRZYJACIELE. :) Pamiętam też z pierwszego dnia siostrę Krysię, która mówiła, że to jej chyba 8 pielgrzymka i pomyślałam sobie, jak tyle można wytrzymać w niepogodzie, niewygodzie, daleko od domu, wciąż tą samą trasą wędrując do stóp Matki... A jednak i ja w tym roku zamierzam się wybrać w moje z Bogiem i Maryją 7 pielgrzymowanie!!
Nie da się przenieść wszystkich wspomnień na jedną stronę internetową!! Na myśl przychodzi mi telekonferencja z Księdzem Wojtkiem, podczas której miałam na sobie monitor komputerowy znaleziony przypadkiem przy leśnej drodze :) I to, że wszyscy nazywali mnie Czesiem i Czechosławem. :)
Najfajniejszych rzeczy, spraw, wspomnień niełatwo wyliczyć.. Adoracje w Borui Kościelnej, Msze Święte w lasku brzozowym i pani, która raczyła nas pysznościami, spowiedzi podczas drogi, Gostyń, nocleg u Gosi w Romanowie, smak drożdżówki nad jeziorem w Żelaźnie, śpiewy z muzycznymi, rozmowy z Siostrami i Braćmi :) Zapomniałabym o odciskach, pęcherzach, naciągniętym ścięgnie i bolących stopach... Ale dlaczego mam robić antyreklamę?? :)
Każdy pielgrzym obiecuje po pierwszej pielgrzymce, że wyruszy ze Złotą na Jasną Górę za rok! I tak się dzieje w 99% przypadków. By doświadczyć radości dnia codziennego, czasami niestety niewygody i zmęczenia, tęsknoty za domem, ale Pan Bóg daruje nam w prezencie niesamowity czas modlitwy, wyciszenia, wbrew pozorom nabrania sił, przyjaźni, wspólnych rozmów i śmiechu..
Czy można wymarzyć sobie lepsze wakacje??
Z Panem Bogiem każde wakacje są udane. :)
Bracia i Siostry do zobaczenia na pielgrzymkowym szlaku!!"

Czechosław (Ania)

                                                                                                                                                         


"Wspomnienia z Pielgrzymki..

Moim pierwszym wspomnieniem jest to, że zaspałam! zaspałam na Mszę w Świebodzinie - wpadłam do Sanktuarium z wielkim plecakiem na plecach i nie wiedziałam, co mam zrobić ze sobą, z tym plecakiem i miałam wielką ochotę, żeby uciec, a najbardziej się bałam, że będę musiała go dźwigać przez całe 40 km tego dnia :P Kolejne wspomnienia są już o wiele bardziej szczęśliwe ;) W czasie całej naszej trasy jest kilka miejsc, które dla Złotek są na swój sposób magiczne - Boruja Kościelna, Racot,Romanów, czy też Kłobuck. Pewnie każde ze Złotek do tej listy dodałoby kilka innych miejscowości, ale myślę, że każdy z nas zgodzi się z tym, że takie Adoracje Najświętszego Sakramentu, jakie są odprawiane w Borui Kościelnej, to są możliwe tylko i wyłącznie tam. I to jest własnie moje drugie wspomnienie, chociaż jest to wspomnienie, które dotyczy każdej z przebytych przeze mnie pielgrzymek. Adoracje, które mają miejsce w Kościele w Borui Kościelnej, gdzie nie ma jeszcze tłumów pielgrzymów, gdzie każdy ma niepowtarzalną okazję, by podejść do Ołtarza, gdzie każda pieśń, każde słowo Kapłana pasuje i działa kojąco, jest to coś nadzwyczajnego, magicznego po prostu. Tak naprawdę wspomnień z 12 dni spędzonych w gronie Złotek jest wiele - wszystkie są tak samo cenne i tak samo świetne. O tym można mówić dniami i nocami - można wspominać każdy pokonany kilometr trasy, który potem wieczorem po kąpieli większość z nas dopiero zaczyna odczuwać; można mówić o jedzeniu pielgrzymkowych - nie sposób nie wspomnieć o zupie pomidorowej, pączkach i oranżadzie w Chrośnicy - o zupach z kuchni pielgrzymkowej (o kompocie, który pewnego pięknego dnia staje się zupą owocową z makaronem!); o świnkach z Romanowa i o Apelu Jasnogórskim na polu wśród zboża; o meczu między grupowym w Galewicach (gdzie oczywiście rokrocznie wygrywają Złotka ;)) i o wielu innych sprawach - jednak co tam mówienie, co tam wspominanie - to trzeba przeżyć! :))"

Alka